Op het moment dat ik richting Park De Nieuweling liep was het weer aangenaam. Eenmaal aangekomen begon het te spatten. Dat is goed visweer dacht ik. Ik heb helemaal niets met vissen, maar ik moest eraan denken omdat 17 jaar geleden ik hier een ultiem vader & zoonmoment mocht beleven. Als vader komt er altijd een moment dat je kinderen het rare idee hebben dat vissen leuk en spannend is. Er wordt voor de verjaardag om een vishengeltje gejengeld. Ik had geen goede redenen te weigeren. En als ik de visatributen niet bekostig, zal er altijd nog een opa om de hoek opduiken om zijn pedagogische plicht te doen. Wij mannen zijn immers jagers en dat mogen we niet vergeten.

Het is al lang geleden dat ik door het Park de Nieuweling heb gelopen. En nog weer langer terug dat ik de eerste, tevens laatste, keer mijn zoon de geneugten van het vissen heb proberen bij te brengen. Gemakshalve was ik mijn eigen viservaringen vergeten. Mijn vrienden waren een tijdje gek op vissen. Ik dus mee met een geleende hengel. En het was meteen raak in de plaatselijke visvijver in Raalte. Vijf voorns binnen een half uur. De eerste werd al gevangen bij de eerste worp, het haakje belandde per abuis nabij de kieuwen. Nummer twee miste door mijn toedoen een oog, want het haakje had zich in het oog genesteld. De andere drie werden min of meer op reguliere wijze gevangen. Het ontdoen van het haakje was voor mij, maar ook voor mijn vrienden echter een heftige opgave. De lol was ervoor altijd af. We wisten toen nog niet van de Partij voor de Dieren.

Begin 2000 gingen we met een hengel, kistje en brood naar het Park De Nieuweling. Mijn zoon dapper voorop. Over maden en pieren had ik hem gemakshalve niets verteld. Ik had het geluk dat mijn zoon ongeduldig was en meteen de hengel zelf wilde uitgooien. De voorbereidingen duurden hem eigenlijk te lang. Na ongeveer vijf minuten had ik tuigje, dobber en hengel klaar voor de eerste worp. En dat ging mis. Touw in de knoop, haakje zonder brood in de struiken en later zelfs in zijn nylon jas. Tien minuten later gingen we al weer huiswaarts. Mijn zoon vond er niets aan. En dat vond ik dan weer niet erg.

 

Lopende in Park De Nieuweling kom ik tot de conclusie dat het beslist een mooi park is, ook in het herfstig decor van die dag. Gelukkig hoef ik er niet meer te vissen. Nooit meer.

About the Author

Duivenaar

Gewoon een Duivenaar in Duiven. Hier wonen, leven, wandelen, kijken, genieten, een mening hebben, verbazen of zelfs boos worden. Daar schrijf ik over de komende tijd. Vind je dat ook leuk, reageer als je wil of abonneer je op dit Duivenblog. Je krijgt dan automatisch bericht via je email. Direct reageren mag ook: sprakeloosistiti@gmail.com. Misschien komen we elkaar wel tegen, hier of ......in Duiven.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *