Als kind was ik al geïnteresseerd in geschiedenis en dat is nooit verminderd. Natuurlijk kun je je buigen over de groten der Aarde. Of je verdiepen in de slag bij Waterloo van Napoleon. Of zoals op dit moment lees ik een boek van een Israëlische professor met de meeslepende titel Sapiens, Een kleine geschiedenis van de mensheid. Echt een heel fijn boek.  Op de voorkant staat zelfs een aanbeveling van Mark Zuckerberg. Hij beweert over het boek: ,,Een grootse historie van de menselijke beschaving.” Nu weet ik niet wat de woorden van Mark Zuckerberg op dit moment waard zijn, zeker als hij het woord beschaving in de mond neemt. Maar neem van mij aan, het is een fijn boek.

Maar daar wil ik het niet over hebben, wel over het verleden. Geschiedenis gaat niet altijd over grootse zaken, of eigenlijk beter van niet. Kleine verhalen over herinneringen uit het dagelijkse leven. Hier en nu, in de gemeente Duiven bijvoorbeeld. Driemaal is scheepsrecht, want op zondag 15 april 2018 werden voor de derde keer de foto’s, interviews en filmpjes van het schoolleven van de toenmalige Groessense jeugd belicht. Een aantal van de jeugdigen van toen werd geïnterviewd door hun jeugdige collega’s van nu, kinderen van de Joannesschool in Groessen. En ik was erbij.

 

Een bijzonder leuk project waarbij ik genoten heb van de vreugde waarmee leerlingen en docenten van weleer hun verhalen vertellen aan de Groessense scholieren. Als er ware belangstelling is door de vragenstellers, in dit geval van de leerlingen van de Joannesschool, dan kan het bijna niet missen dat de ouderen enthousiast gaan vertellen. En dat was het geval op de film in het dorpshuis. Maar je kent die mensen toch helemaal niet, die lui uit Groessen? Dit werd me voor de voeten gegooid. Nee, dat klopt. Maar ook Napoleon, Mata Hari of J.F. Kennedy ken ik niet en toch mag ik er graag kennis van nemen. Zo ook over de schoolverhalen hier uit de buurt.

Ik verwachtte een groot aandeel van omroep Max-kijkers in de zaal. (Dat mag ik zeggen want zelf de vijftig gepasseerd.) Dat viel reuze mee. Ik had meer schooljeugd verwacht, maar toen ik de film zag was het logisch dat ze er niet waren. Ze hebben hun project vast al meerdere keren op school gezien. Ik mag dit soort projecten, hulde voor de organisatoren, interviewers en geïnterviewden. Dank daarvoor.

Nadat ik de verhalen heb laten bezinken, kom ik op een lumineus idee. Het uitgangspunt is dat interviewers echte belangstelling hebben en daarmee de geïnterviewden laten gloreren. Iedereen wil uiteindelijk graag over zijn verleden, zijn passie of zijn dagelijkse leven praten. Als een club verpleegkundigen nu eens interviews gaan houden met winkeliers over hun werk als kleine zelfstandige met alle zorgen en ambities die erbij horen. Of bijvoorbeeld een willekeurig bierelftal van één van de Duivense voetbalverenigingen laten praten met nieuwe Nederlanders uit Syrië of een willekeurig land in Afrika? Of wat te denken van de top 10 rijkste Duivenaren die bezoekers van de Voedselbank bevragen? Zo zijn er tal van groepen in de Duivense samenleving te vinden om elkaar te interviewen over hun beroep, hun leven en toekomstdromen. Met ware interesse en respect moeten dat mooie en leerzame inkijkjes opleveren.

About the Author

Duivenaar

Gewoon een Duivenaar in Duiven. Hier wonen, leven, wandelen, kijken, genieten, een mening hebben, verbazen of zelfs boos worden. Daar schrijf ik over de komende tijd. Vind je dat ook leuk, reageer als je wil of abonneer je op dit Duivenblog. Je krijgt dan automatisch bericht via je email. Direct reageren mag ook: sprakeloosistiti@gmail.com. Misschien komen we elkaar wel tegen, hier of ......in Duiven.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *